مقالات

سرکوب حافظه غذایی میل به وزن طبیعی را کاهش می دهد اما جرقه می زند


بر اساس تحقیقات تجربی منتشر شده در مجله بین المللی چاقی، سرکوب فعال افکار در مورد غذا، ولع غذایی بعدی را به روش های کاملا متضادی بسته به وضعیت شاخص توده بدن تغییر می دهد. در حالی که مهار عمدی بازیابی حافظه مرتبط با غذا به طور موفقیت آمیزی باعث کاهش میل ذهنی به غذا در بین دانشجویان دختر با وزن طبیعی شد، دقیقاً همان سرکوب شناختی یک اثر بازگشتی ایجاد کرد که با افزایش ولع در میان شرکت کنندگان دارای اضافه وزن یا چاق مشخص شد. علی‌رغم این نتایج ارزیابی پایین‌دستی مختلف، وظیفه سرکوب شناختی به حافظه عینی به طور یکسان برای همه شرکت‌کنندگان مختل شد، که نشان می‌دهد در حالی که دسترسی به حافظه به طور سیستماتیک در سراسر گروه کاهش می‌یابد، پیامدهای روان‌شناختی و انگیزشی به شدت با وضعیت وزن بدن و گرایش‌های رفتاری مرتبط متفاوت است.

این تحقیق به صراحت بر اساس ادبیات رفتاری قبلی بود که نشان می‌داد مهار مربوط به سیری از بازیابی حافظه غذا به عنوان یک فرآیند تنظیمی حیاتی در کنترل اشتهای انسان عمل می‌کند. تحقیقات قبلی نشان داد که اختلال در این عملکرد بازدارنده خاص می تواند تنظیم طبیعی اشتها را مختل کند و در نهایت باعث افزایش پرخوری و افزایش وزن بعدی در طول زمان شود. تیم تحقیقاتی با استناد مستقیم به این مبنا، یک مطالعه تجربی برای تعیین اینکه آیا سرکوب فعال بازیابی حافظه مرتبط با غذا که از طریق پارادایم بیندیشید/فکر نکنید، می‌تواند مستقیماً ارزیابی‌های ذهنی پاداش غذا را تعدیل کند، طراحی کرد، که به طور خاص بر علاقه ذهنی و ولع ذهنی در افرادی که سطوح مختلف شاخص توده بدن را نشان می‌دهند، تمرکز دارد.

برای ارزیابی این پویایی‌های شناختی و انگیزشی در یک محیط کنترل‌شده، محققان گروهی متشکل از پنجاه و هفت دانش‌آموز دختر، از جمله افراد با وزن طبیعی و افرادی که دارای اضافه وزن یا چاقی بودند، انتخاب کردند. پروتکل آزمایشی همه شرکت‌کنندگان را ملزم می‌کرد که یک نسخه تطبیق‌شده مربوط به غذا از وظیفه فکر نکن/فکر نکن. در این روش، به شرکت‌کنندگان سرنخ‌های صریح داده شد که به آن‌ها دستور می‌داد تا به طور فعال کلمات مرتبط با غذا را بازیابی کنند، در حالی که عمداً بازیابی ذهنی سایر کلمات غذای هدف را سرکوب کنند، در نتیجه یک مدل تجربی برای اندازه‌گیری اثرات مستقیم سرکوب یادمانی عمدی بر پردازش پاداش غذا ایجاد کردند.

پس از تکمیل دستکاری تکلیف بیندیشید/فکر نکنید، محققان اقدامات خود گزارشی را انجام دادند که هم میل ذهنی و هم میل ذهنی را برای هر ماده غذایی خاص ارزیابی می کرد. این ارزیابی‌های دقیق برای ارزیابی سیستماتیک اینکه چگونه سرکوب حافظه اجزای فردی ارزیابی پاداش غذا را تغییر می‌دهد، استفاده شد.

از نظر بازیابی شناختی پایه، دستکاری تجربی اثرات قوی و یکنواختی را در کل گروه شرکت‌کنندگان ایجاد کرد. صرف نظر از وضعیت BMI، همه شرکت‌کنندگان دقت یادآوری قابل‌توجهی کمتری را برای اقلام سرکوب‌شده در مقایسه با اقلام بازیابی شده فعال نشان دادند، که نشان‌دهنده فاصله اطمینان برای اثر 0.079- تا 0.031- بود (p.

در تضاد شدید با کمبودهای یکنواخت یادآوری حافظه، رتبه‌بندی‌های پاداش ذهنی واگرایی شدیدی را بین گروه‌های وزنی پس از آزمایش‌های سرکوب حافظه نشان داد. شرکت‌کنندگانی که به‌عنوان وزن سالم طبقه‌بندی شدند، کاهش معنی‌دار آماری در میل ذهنی به موارد غیرمتفکر را نشان دادند، که دامنه اختلاف 0.013 تا 0.426 را نشان داد (0.038 = p، که نشان‌دهنده کاهش ارزش پاداش غذایی موفق است. در مقابل، شرکت‌کنندگان زن که با اضافه وزن یا چاقی زندگی می‌کردند، پاسخ انگیزشی معکوس نشان دادند، که نشان دهنده افزایش ولع برای غذاهای سرکوب‌شده بود، که با فاصله آماری معنی‌داری بین 0.324- تا 0.029- (p = 0.021) پشتیبانی می‌شد.

برای روشن کردن مکانیسم روان‌شناختی زیربنایی مسئول این مسیرهای ارزیابی متضاد، محققان تحلیل‌های میانجی‌گری رسمی شامل ویژگی‌های اندازه‌گیری شده خوردن را انجام دادند. این تجزیه و تحلیل‌های آماری نشان داد که رفتار خوردن محدود به طور قابل‌توجهی پاسخ‌های مختلف پاداش مشاهده‌شده در دسته‌های وزنی را با محدوده اثر تخمینی 0.589- تا 0.079- (p = 0.011) واسطه می‌کند.

نویسندگان به این نتیجه رسیدند که سرکوب فعال حافظه نه تنها دسترسی به خاطرات غذا را در هنگام بازیابی کاهش می دهد، بلکه تأثیر کاهش ارزش قابل توجهی بر ارزیابی ذهنی پاداش های غذا، به ویژه میل ذهنی دارد. با این حال، به نظر می‌رسد رفتارهای غذایی ناسازگار مانند محدودیت رژیم غذایی، به جای کاهش ارزش در زنانی که دارای اضافه وزن یا چاقی هستند، یک اثر بازگشتی معکوس ایجاد می‌کند.

موضوع تحقیق: اثرات سرکوب حافظه فعال بر ارزیابی پاداش غذا در سطوح شاخص توده بدن

عنوان مقاله: اثرات متفاوت سرکوب حافظه بر ارزیابی پاداش غذا: کاهش ارزش وزن طبیعی در مقابل بازیابی در زنان دارای اضافه وزن/چاق

مراجع مقاله: Du, S., Zou, Y., Yang, X., Ao, H., Liang, R., Cheng, W., Li, R., Chen, J., Chen, Y., &Gao, X. (2026). اثرات متفاوت سرکوب حافظه بر ارزیابی پاداش غذا: کاهش ارزش وزن طبیعی در مقابل بهبودی در زنان دارای اضافه وزن/چاق. مجله بین المللی چاقی.https://doi.org/10.1038/s41366-026-02251-8

اعتبار تصویر: هوش مصنوعی تولید شد

DOI: 10.1038/s41366-026-02251-8

کلمات کلیدی: سرکوب حافظه، ارزیابی پاداش غذا، پارادایم بیندیشید/فکر نکن، ولع ذهنی، علاقه ذهنی، محدودیت رژیم غذایی، رفتار غذایی محدود، شاخص توده بدنی، تنظیم اشتها، اثر برگشتی، کاهش ارزش پاداش، بازیابی حافظه غذایی، دقت به خاطر آوردن، اضافه وزن و چاقی دانش‌آموزان، چاقی، ناتوانی


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا