در یک کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده که مداخلات تغذیه‌ای را برای بیماری‌های تنفسی در گاو ارزیابی می‌کند، گوساله‌های شیری که با ادغام ریوی تأیید شده با اولتراسوند تشخیص داده شده‌اند، پس از یک بار تغذیه درمانی جایگزین آغوز، افزایش وزن قابل‌توجهی بیشتری در حوالی از شیر گرفتن به دست آوردند، اگرچه پاکسازی سریع ریه را نشان ندادند. این مطالعه که توسط محققان آزمایشگاه دام دقیق کانتور در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا انجام شد، بررسی کرد که آیا ارائه دوز منطبق بر انرژی از جایگزین آغوز حاوی 114 گرم ایمونوگلوبولین G در اولین شروع پاتولوژی تنفسی می‌تواند نارسایی‌های ایجاد پنومونی در کاسه‌ها را کاهش دهد. تثبیت ریه یک تهدید دائمی برای رفاه گوساله است و تولید شیر آینده را در گله شیرده سرکوب می کند. از آنجایی که سیستم های لبنی مدیریت ضد میکروبی عاقلانه را در اولویت قرار می دهند، شناسایی جایگزین های خوراک غیر آنتی بیوتیک به یک هدف اصلی تبدیل شده است. این آزمایش نشان داد که اگرچه تغذیه هدفمند با آغوز بافت ریه را در عرض ده روز تجزیه نمی‌کند، اما سود رشدی با تاخیر ایجاد می‌کند و میانگین افزایش وزن روزانه را تقریباً یک پنجم کیلوگرم در روز در طول دوره از شیر گرفتن افزایش می‌دهد.
بر اساس تخمین های وزارت کشاورزی ایالات متحده، بیماری تنفسی گاو تقریباً پانزده درصد گوساله های شیری از شیر گرفته شده را تحت تأثیر قرار می دهد و باعث آسیب شدید تنفسی، افزایش استفاده از داروهای ضد میکروبی و کاهش بهره وری گله در آینده می شود. بسیاری از گوساله‌های دارای تثبیت ریوی هیچ علائم بالینی ظاهری بیماری را نشان نمی‌دهند و به آسیب بافتی اجازه می‌دهند از تشخیص استاندارد بصری فرار کنند. تحقیقات قبلی نشان داده است که تثبیت ریه به طور جدی عملکرد گوساله را به خطر می اندازد. ضایعات حداقل یک سانتی متر مربع میانگین افزایش روزانه قبل از شیر گرفتن را 0.11 کیلوگرم در روز تا سن 50 روزگی و 0.14 کیلوگرم در روز از شیر گرفتن به هشتاد و سه روز کاهش داد. علاوه بر این، تثبیت پیشرفته سه سانتی متر مربع یا بیشتر در هشت هفته اول با کاهش 525 پوندی تولید شیر در اولین دوره شیردهی همراه بود. بنابراین، توسعه مداخلات درمانی اولیه در اولین تشخیص تجمیع برای کاهش این تلفات دائمی تولید حیاتی است.
آغوز حاوی مواد فعال زیستی قدرتمندی از جمله ایمونوگلوبولین ها، لاکتوفرین، الیگوساکاریدها، پروبیوتیک ها و فاکتورهای رشد مانند فاکتورهای رشد شبه انسولین، تبدیل فاکتور رشد بتا، گرلین و فاکتور رشد اپیدرمی است. اگرچه جذب ماکرومولکولی روده ای پس از اولین روز زندگی متوقف می شود، مواد فعال زیستی آغوز خوراکی، فواید موضعی گوارشی و تعدیل کننده ایمنی را در گوساله های مسن تر ارائه می دهند. ایمونوگلوبولین های داخل مجرای پاتوژن های روده را متصل می کنند، در حالی که لاکتوفرین اثرات ضد باکتریایی دارد و سیتوکین های التهابی را تعدیل می کند. الیگوساکاریدهای آغوز نیز ممکن است التهاب ریه را کاهش دهند. مطالعات قبلی روی گوساله‌ها نشان داد که الیگوساکاریدهای مکمل باعث کاهش سیتوکین‌های التهابی در خون و مایع برونش آلوئولار و در عین حال محدود کردن شدت ضایعه می‌شوند. با این حال، مطالعات قبلی در مورد مکمل آغوز در گوساله‌های مسن‌تر، پروتکل‌های چند روزه‌ای را که نیاز به کار قابل توجه، آماده‌سازی محصول و جابجایی مکرر داشتند، ارزیابی کردند. مطالعه ایالت پن به دنبال این بود که مشخص کند آیا یک تغذیه درمانی از آغوز در ابتدا انجام شده است یا خیر.تشخیص اولتراسوند تثبیت ریوی، می‌تواند مزایای قابل اندازه‌گیری سلامتی یا عملکردی را در شرایط تجاری عملی بدون نیاز به رژیم‌های غذایی متعدد پر زحمت ارائه دهد.
مطالعه طرح بلوک‌های تصادفی، هفتاد و شش گوساله هلشتاین را که در قلم‌های سرپوشیده انفرادی در لبنیات تحقیقاتی Penn State از بدو تولد تا سن نه هفتگی، که مربوط به شصت و چهار روز به علاوه یا منهای دو روز است، تحت نظارت قرار داد. گوساله های ثبت نام شده بر اساس جنسیت طبقه بندی شدند و به طور تصادفی به هشت بلوک ده حیوانی تقسیم شدند تا جایگزین آغوز یا جایگزین شیر دریافت کنند. میانگین سنی گوساله ها در شروع تجمیع 27/33 به اضافه یا منهای 23/9 روز بود. دما و رطوبت انبار به طور مداوم با استفاده از یک ضبط کننده داخلی ثبت می شود. در حالی که تغییرات فصلی در دما و رطوبت به عنوان اثرات ثابت در همه مدل ها برآورد شد، آنها به طور قابل توجهی بر رشد گوساله، پیشرفت ضایعه، یا پارامترهای متابولیک تاثیری نداشتند.
گوساله های گروه آغوز 250 گرم جانشین آغوز محلول در دو لیتر آب دریافت کردند که 114 گرم ایمونوگلوبولین G، هفتاد درصد پروتئین خام، هشت درصد چربی و 4.84 مگا کالری انرژی قابل سوخت و ساز در هر کیلوگرم را فراهم می کرد. گوساله های شاهد 250 گرم جایگزین شیر در دو لیتر آب دریافت کردند که بیست و شش درصد پروتئین خام، بیست درصد چربی و 4.85 مگا کالری انرژی قابل سوخت و ساز در هر کیلوگرم را فراهم می کرد و انرژی قابل متابولیسم را بین تیمارها متعادل می کرد. خارج از این مداخله واحد، همه گوساله‌ها روزانه 1.15 کیلوگرم جایگزین شیر تقسیم شده در دو وعده غذایی از بطری‌های 3.75 لیتری، همراه با آب آزاد و دانه اولیه حاوی 25.7 درصد پروتئین خام دریافت کردند. در روز پنجاهم، گوساله‌ها به تدریج با حذف خوراک صبحگاهی تا زمان شیرگیری کامل در روز پنجاه و هفتم از شیر گرفته شدند.
معاینات بهداشتی هر دوشنبه، چهارشنبه و جمعه تا پایان مطالعه انجام می‌شد که ترکیبی از نمره تنفسی UC Davis، دمای رکتوم، ارزیابی قوام مدفوع و ارزیابی ناف بود. سونوگرافی ریه قفسه سینه سه بار در هفته توسط یک ناظر با استفاده از یک مبدل خطی رکتال معتبر در 6.2 مگاهرتز با هفتاد درصد ایزوپروپیل الکل انجام شد. بافت ریه یکپارچه با پارانشیم هیپواکوئیک بدون رگه‌های نوری طبیعی پلور و آرتیفکت‌های طنین شناسایی می‌شود. چهل و هشت ساعت پس از مداخله یک سونوگرافی اضافی انجام شد. برای محافظت از رفاه حیوانات، گوساله‌هایی که بیماری سیستمیک داشتند طبق پروتکل‌های دامپزشکی سخت‌گیرانه درمان شدند: گوساله‌های مبتلا به اسهال، نگرش افسرده و کم‌آبی پنی‌سیلین دریافت کردند، در حالی که گوساله‌هایی با دمای حداقل 39.5 درجه سانتی‌گراد، نتایج تنفسی بالینی و سه سانتی‌متر مربع ادغام فلورفنی دریافت کردند.
اندازه گیری هفتگی وزن بدن نشان داد که یک بار تغذیه جایگزین آغوز بر رشد کوتاه مدت بلافاصله پس از تجویز تأثیر نمی گذارد. در هفت روز پس از مداخله، میانگین افزایش روزانه بین گروه ها مشابه بود، به طوری که گوساله های آغوز 0.84 به علاوه یا منفی 0.06 کیلوگرم در روز و گوساله های کنترل 0.79 مثبت یا منفی 0.06 کیلوگرم در روز اضافه کردند که یک مقدار p غیر قابل توجه 0.53 را نشان داد. در مقابل، ارزیابی رشد در طول پنجره چهارده روزه شامل هشت هفته از شیر گرفتن و نه هفته پس از شیر گرفتن، اختلاف قابل توجهی را نشان داد. یک مدل رگرسیون خطی مختلط تنظیم شده برای هفته، وزن هنگام تولد و تیمار نشان داد که گوساله های تغذیه شده با آغوز به طور متوسط افزایش روزانه 1.04 مثبت یا منفی 0.06 کیلوگرم در روز در مقایسه با 0.85 مثبت یا منفی 0.06 کیلوگرم در روز برای گوساله های شاهد به دست آوردند. این مزیت 0.19 کیلوگرم در روز در p-value 0.03 از نظر آماری معنی‌دار بود و اثر متقابل تیمار هفته‌ای در p-value 0.25 غیرمعنی‌دار بود.
با وجود افزایش رشد در هنگام از شیر گرفتن، مداخله آغوز باعث تسریع بهبودی ریه یا کاهش شدت ضایعه نشد. تجزیه و تحلیل بقای کاپلان-مایر و رگرسیون خطرات متناسب کاکس که احتمال رفع ادغام ریه را در چهار معاینه اولتراسوند – ده روز پس از تشخیص – ارزیابی می‌کند، هیچ ارتباطی با تغذیه آغوز نشان نداد و منجر به نسبت خطر 1.17، نود و پنج درصد فاصله اطمینان 2.0-49، 0.54 تا 0.54 p. به طور مشابه، رگرسیون لجستیک که بهبود بیماری را ارزیابی می کند، که به عنوان بهبود ضایعه یا کاهش ناحیه تثبیت در ده روز تعریف می شود، نسبت شانس 0.67، فاصله اطمینان 0.21 تا 2.15، و مقدار p 0.50 را به همراه داشت. در هنگام ثبت نام، سی و هفت گوساله یک سانتی متر مربع، پانزده گوساله دو سانتی متر مربع و سه گوساله سه سانتی متر مربع داشتند. شکست خوردن 114 گرم ایمونوگلوبولین G برای تغییر تحکیم نشان می دهد که رفع مستقیم ضایعه تنفسی احتمالاً مستلزم دوزهای تجمعی بالاتر ایمونوگلوبولین یا پروتکل های تجویز چند روزه است.
الکتروشیمی خون وریدی که قبل از غذا و چهل و هشت ساعت پس از مداخله با استفاده از آنالایزر دستی i-STAT انجام شد، هیچ تفاوت درمانی را در هیدراتاسیون سیستمیک، هماتولوژی یا الکترولیت‌های پایه نشان نداد. فشار جزئی در گردش دی اکسید کربن، pH، سدیم، پتاسیم، کلسیم یونیزه، گلوکز، هموگلوبین و هماتوکریت تفاوت معنی داری را بین تیمارها نشان نداد و همه مقادیر p بیش از 0.10 بود. هیچ گوساله ای اسیدوز تنفسی نداشت، با تمام مقادیر pH پس از غذا در 7.4 یا بالاتر باقی می ماند. با این حال، گوساله های تغذیه شده با آغوز روندهای آماری به سمت دی اکسید کربن کل بالاتر (32.62 مثبت یا منفی 0.41 در مقابل 31.67 مثبت یا منفی 0.40 میلی اکی والان در لیتر؛ p برابر با 0.08)، غلظت بی کربنات بالاتر (31.29 به علاوه 30.7 یا منهای 31.29 به علاوه 0.7 منهای) نشان دادند. 0.37 میلی اکی والان در لیتر؛ p برابر است با 0.08) و مازاد بر پایه افزایش یافته است (7.42 مثبت یا منفی 0.42 در مقابل 6.34 به علاوه یا منهای 0.41 میلی اکی والان در لیتر؛ p برابر با 0.07). محققان خاطرنشان می کنند که این تغییرات خفیف ممکن است منعکس کننده عملکرد کلیه باشدجبران یا اثرات ضد التهابی سیستمیک لاکتوفرین آغوز.
نویسندگان مطالعه پیشنهاد می‌کنند که فاکتورهای فعال زیستی در آغوز، مانند فاکتورهای رشد پپتید و الیگوساکاریدها، اثرات انتقالی دارند که یکپارچگی مخاط روده و استفاده از مواد مغذی را در طول استرس فیزیولوژیکی از شیر گرفتن بهبود می‌بخشد، اگرچه آنها آسیب‌شناسی ریه را بی‌تأثیر می‌گذارند. با این حال، محققان چندین محدودیت روش شناختی را برجسته می کنند. مصرف دانه شروع کننده گوساله به دلیل محدودیت های نیروی انسانی نمی تواند ثبت شود، و مطمئن نیست که مصرف خوراک استارتر منجر به مزیت رشد شده است یا خیر. علاوه بر این، محققان نسبت به زمان تغذیه کور نبودند، اگرچه امتیازدهی استاندارد سونوگرافی و کارکنان کور مزرعه به به حداقل رساندن سوگیری کمک کردند. گوساله‌ها تا شصت و چهار روزگی تحت نظر قرار گرفتند، پس از آن محدودیت‌های فضای انبار، اسکان گروهی را ضروری کرد و از ارزیابی طولانی‌مدت در بلوغ یا اولین شیردهی جلوگیری کرد. محققان به این نتیجه رسیدند که در حالی که تغذیه جایگزین آغوز یک روش عملی و کم کار برای ترویج رشد گوساله های از شیر گرفتن با تثبیت ریه ارائه می دهد، تحقیقات بیشتری برای ارزیابی تکرارپذیری تجاری، مکانیسم های گوارشی و اینکه آیا مزیت رشد از نظر اقتصادی هزینه آغوز را توجیه می کند، مورد نیاز است.
موضوع تحقیق: اثرات تغذیه یک جایگزین آغوز بر رشد و تثبیت ریه در گوساله های شیری
عنوان مقاله: تغذیه آغوز در تشخیص قوام ریوی رشد را در حوالی شیرگیری بدون کاهش بار بیماری در گوساله های شیری افزایش می دهد.
مراجع مقاله: لی، A. M.، فرناندز، I. L. B.، و Cantor، M. C. (2026). تغذیه آغوز در تشخیص قوام ریوی رشد را در حوالی شیرگیری بدون بهبود شدت بیماری در گوساله های شیری افزایش می دهد. مرزها در علوم دامپزشکی، 13، ماده 1974015. https://doi.org/10.3389/fvets.2026.1974015
اعتبار تصویر: هوش مصنوعی تولید شد
DOI: 10.3389/fvets.2026.1974015
کلمات کلیدی: جایگزین آغوز، گوساله های شیری، بیماری تنفسی گاو، تحکیم ریه، میانگین افزایش روزانه، رشد در زمان از شیر گرفتن، اولتراسوند قفسه سینه، علوم دامپزشکی، آغوز، تغذیه، ریه، تحکیم
