افزایش سرامید در هنگام تولد خطر درماتیت آتوپیک را در پسران پیش بینی می کند

بر اساس یافته های یک مطالعه چند نسلی منتشر شده در Frontiers in Medicine، افزایش غلظت تولد یک اسفنگولیپید با زنجیره کوتاه خاص، هگزوسیل C6-فیتوسرامید، به طور مستقل افزایش تقریباً دو برابری در خطر ابتلا به درماتیت آتوپیک در میان فرزندان پسر را پیش بینی کرد.

این مطالعه که توسط Wilfried Karmaus و همکارانش رهبری شد، داده‌های دو نسل متوالی را برای شناسایی و تکرار ارتباطات آینده‌نگر بین قرار گرفتن در معرض اولیه زندگی و تظاهرات بالینی بعدی درماتیت آتوپیک تجزیه و تحلیل کرد. این مطالعه نمونه‌های سرم خون مادر را در بدو تولد در نسل F0 برای ردیابی نتایج در گروه F1، که شامل 583 نفر بود، به همراه نمونه‌های سرم خون بند ناف از نسل F2، که شامل 236 شرکت‌کننده بود، ارزیابی کرد.

محققان 6908 متابولیت، مواد مغذی و سموم را در دو گروه مورد بررسی قرار دادند تا ارتباط آنها را با بروز بیماری پس از طبقه بندی بر اساس جنسیت ارزیابی کنند. در هر دو گروه، درماتیت آتوپیک از نظر بالینی به عنوان درماتیت خارش دار عودکننده مزمن و به دنبال ارزیابی های پیگیری متعدد از سن 1 تا 18 سالگی در نسل F1 و از سن 1 تا 10 سالگی در نسل F2 تعریف شد.

در میان هزاران ترکیب غربال شده، هگزوسیل C6-فیتوسرامید به عنوان تنها متابولیت تکثیر شده ظاهر شد که افزایش آماری معنی‌داری را در خطر محدود به مردان نشان داد. در نسل F1، پسران با نرخ تولد افزایش یافته نسبت خطر 2.46 با فاصله اطمینان 95٪ از 1.27 تا 4.77 را نشان دادند، در حالی که پسران در نسل F2 نسبت خطر 1.84 با فاصله اطمینان 95٪ بین 1.06 و 3 را نشان دادند. توجه داشته باشید، هیچ ارتباط معنی‌داری بین سطوح هگزوسیل C6-فیتوسرامید و درماتیت آتوپیک در شرکت‌کنندگان زن در هر دو نسل یافت نشد.

برای بررسی مکانیسم‌های بیولوژیکی در پشت ارتباط‌های مشاهده‌شده، محققان پلی‌مورفیسم‌های ژنتیکی، بیان ژن و متیلاسیون DNA را نیز تجزیه و تحلیل کردند. تجزیه و تحلیل نشان داد که سطوح هگزوسیل C6-فیتوسرامید با یک پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی در ژن SPTLC2 در گروه‌های F1 و F2 مرتبط است. علاوه بر این، سه پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی مختلف در ژن SPTLC3 به طور مستقل با افزایش خطر درماتیت آتوپیک منحصراً در شرکت‌کنندگان مرد در هر دو نسل مرتبط بودند.

تنظیمات آماری برای این پلی‌مورفیسم‌های ژنتیکی، ارتباط مشاهده‌شده بین غلظت هگزوسیل C6-فیتوسرامید و خطر درماتیت آتوپیک را کاهش نداد. استقلال این ارتباط نشان می‌دهد که وجود سرامید با زنجیره کوتاه در هنگام تولد ممکن است از منابعی خارج از چارچوب ژنتیکی انسانی تجزیه‌وتحلیل‌شده ناشی شود، و نویسندگان را به پیشنهاد کمک بالقوه از میکروبیوم سوق می‌دهد.

نویسندگان به این نتیجه رسیدند که افزایش سطوح تولد هگزوسیل C6-فیتوسرامید و انواع خاص در ژن‌های مسیر اسفنگولیپید مرتبط به طور مستقل خطر درماتیت آتوپیک را در مردان پیش‌بینی می‌کند اما در زنان نه. اگر چه این نتایج مسیرهای اسفنگولیپیدی متفاوت بر اساس جنسیت را برجسته می‌کند و فرضیه‌هایی را در رابطه با دخالت میکروبی در پاتوژنز ایجاد می‌کند، نویسندگان تأکید کردند که پروفایل‌های میکروبیوم مستقیماً در گروه‌های مطالعه ارزیابی نشده است.

موضوع تحقیق: سطوح اسفنگولیپید نوزادان و تنوع ژنتیکی مرتبط با خطر جنسی درماتیت آتوپیک

عنوان مقاله: Hexosyl C6-phytoCeramide در بدو تولد یک عامل خطر برای درماتیت آتوپیک در پسران در دو گروه تولد متوالی است.

مراجع مقاله: Karmaus, W., Ziyab, A.H., Chen, S., Jones, A.D., Pham, N., Ewart, S., Holloway, J.W., Zhang, H., & Arshad, H. (2026). Hexosyl C6-phytoCeramide در بدو تولد یک عامل خطر برای درماتیت آتوپیک در پسران در دو گروه تولد متوالی است. مرزها در پزشکی، 13، ماده 1888783. https://doi.org/10.3389/fmed.2026.1888783

اعتبار تصویر: هوش مصنوعی تولید شد

DOI: 10.3389/fmed.2026.1888783

کلمات کلیدی: درماتیت آتوپیک، هگزوسیل C6-فیتوسرامید، H6pCer، اسفنگولیپیدها، سرامیدهای با زنجیره کوتاه، گروه‌های تولد، سرم خون بند ناف، سرم مادر، SPTLC2، SPTLC3، درماتوپیدمیولوژی، خطرات جنسی، پلی‌مورفیسم‌های تک نوکلئوتیدی، متابولیت‌های میکروسکوپی درماتیت، متابولیت‌ها و درماتیت‌های مغذی متیلاسیون DNA، بیان ژن