مقالات

چرا تزریق سلول های بنیادی به برخی از زانوهای مبتلا به آرتروز کمک می کند و به برخی دیگر کمک نمی کند – Scientific Inquirer


استئوآرتریت زانو بیش از یک نفر از هر ده نفر بالای 40 سال را تحت تاثیر قرار می دهد، غضروف را فرسوده می کند و به طور دائم فاصله و میزان راحتی آنها را محدود می کند. گزینه های درمانی اندک هستند و در این شکاف بازار پر رونقی برای تزریق سلول های بنیادی پدید آمده است که برخی از آنها توسط کلینیک های فروش درمان هایی که هرگز به درستی آزمایش نشده اند ارائه می شوند. حتی آزمایش‌های بالینی با دقت برنامه‌ریزی‌شده نیز نتوانسته‌اند مشخص کنند که آیا تزریق‌ها کارآمد هستند یا خیر.

مطالعه منتشر شده در گزارش سلول های بنیادی یکی از دلایل سردرگمی را نشان می دهد. خود سلول‌ها از بیمار به بیمار دیگر متفاوت هستند و این تفاوت‌ها می‌تواند پیش‌بینی کند که چه کسی سود می‌برد.

نیمی پاسخ دادند، نیمی نه

Sowmya Viswanathan از موسسه آرتریت شرودر در شبکه بهداشت دانشگاه در تورنتو و همکارانش یک کارآزمایی بالینی فاز I/IIa را که توسط Health Canada مجاز شده بود دنبال کردند. در آن، بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو تزریق سلول‌های استرومایی مزانشیمی یا MSC را دریافت می‌کنند که از مغز استخوان خودشان برداشت شده و در آزمایشگاه رشد می‌کنند.

سلول های بنیادی مزانشیمی، که می توانند از چربی یا مغز استخوان مشتق شوند، به طور گسترده در تحقیقات آرتروز استفاده می شوند. استفاده از سلول های خود بیمار خطر واکنش ایمنی و انتقال عفونت ها را کاهش می دهد. نکته منفی این است که کیفیت و پتانسیل درمانی این سلول ها از فردی به فرد دیگر متفاوت است.

این تیم 12 بیمار را به مدت 24 ماه پیگیری کرد. هرکسی که حداقل 20 درصد بهبودی در درد و تحرک زانو گزارش می‌کرد، پاسخ‌دهنده محسوب می‌شد. بیمارانی که درد یا تحرک آنها ثابت یا بدتر شده بود، بدون پاسخ در نظر گرفته شدند. در ماه 12، 6 نفر از 12 نفر پاسخ دادند و بیشتر این پیشرفت ها پس از دو سال همچنان وجود داشت.

جواب در سلول ها بود

برای اینکه بفهمند چه چیزی این دو گروه را از هم جدا می کند، محققان به سلول ها بازگشتند. آنها سلول های بنیادی مزانشیمی را از تمام 12 بیمار در آزمایشگاه آزمایش کردند و تفاوت های واضحی را یافتند. سلول های پاسخ دهندگان اثر ضد التهابی قوی تری داشتند و در سرکوب فعالیت سلول های ایمنی بهتر عمل کردند.

این تیم همچنین 14 microRNA را شناسایی کردند، رشته های کوتاهی از مواد ژنتیکی که نحوه بیان ژن ها را تنظیم می کنند و در مقادیر متفاوتی در سلول های پاسخگو و غیر پاسخگو وجود دارند. آنها می توانند به عنوان نشانگرهای مولکولی برای قدرت درمانی گروهی از سلول ها عمل کنند.

چیزی که نتیجه را پیش بینی نمی کرد به همان اندازه گویا بود. نه شدت آرتریت بیمار در ابتدا و نه سطح التهاب آنها با پاسخ دادن آنها ارتباط نداشت. تفاوت در سلول ها بود نه زانو.

بررسی قبل از تزریق

ایده عملی که در ادامه می آید ساده است. اگر آزمایش‌های آزمایشگاهی روی سلول‌های بنیادی مزانشیمی کشت‌شده بتواند اثربخشی آن‌ها را از قبل آشکار کند، پزشکان می‌توانند تنها سلول‌هایی را انتخاب کنند که پتانسیل درمانی بیشتری برای تزریق دارند و درمان سازگارتر شود. در چکیده جامعه از این اثر اشاره می‌شود: «پیش‌بینی عملکرد MSCها می‌تواند ابزار قدرتمندی باشد.

این مطالعه کوچک بود و نویسندگان آن می گویند برای تایید یافته ها به مطالعات کنترل شده بزرگتری نیاز است. تنها با 12 بیمار، نرخ پاسخ 50 درصدی می تواند به طور قابل توجهی در یک گروه بزرگتر تغییر کند. بهبود با گزارش‌های خود بیماران از درد و تحرک، که ذهنی و مستعد اثرات دارونما هستند، اندازه‌گیری شد، و چکیده کار گروه کنترلی را که سلول‌ها را دریافت نکردند، توصیف نکرد.

با این حال، کار به راهی برای خروج از یک میدان شلوغ با نتایج متفاوت اشاره می کند. او به جای این که بپرسد آیا تزریق سلول های بنیادی برای آرتروز زانو موثر است یا خیر، می پرسد کدام سلول ها کار می کنند و آیا می توان قبل از وارد شدن سوزن آن را شناخت.


اظهارات پایانی

  1. ویسواناتان، اس.، و همکاران. (2026). “سلول های استرومایی مزانشیمی پاسخگو در مقابل غیر پاسخگو در استئوآرتریت زانو: همبستگی مکانیکی سلول های دهنده و ویژگی های بیمار.” گزارش سلول های بنیادی. https://doi.org/10.1016/j.stemcr.2026.103024
  2. انجمن بین المللی تحقیقات سلول های بنیادی (6 اوت 2026). “مطالعه جدید نتایج مختلف تزریق سلول های بنیادی را برای استئوآرتریت زانو و استراتژی هایی برای بهبود ثبات بررسی می کند.” EurekAlert! https://www.eurekalert.org/news-releases/1139149


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا