مقالات

تحقیقات معماری در چین در میان ماموریت های ماه جهانی – محقق علمی


محققان چینی در حال توسعه یک چارچوب پیشنهادی از اندازه‌گیری‌های مرجع و استانداردهای طراحی برای ساختمان‌ها و زیستگاه‌های آینده در ماه هستند و اذعان دارند که دستورالعمل‌های معماری زمین مستقیماً ترجمه نمی‌شوند. این تیم به رهبری پروفسور هان چنپینگ (که هان چنپینگ نیز نامیده می شود) از دانشکده معماری و طراحی دانشگاه معدن و فناوری چین، کار خود را در کنگره بین المللی فضانوردی اخیر در ترکیه ارائه کردند. تحقیقات آنها، که در یک چکیده IAC با عنوان “بررسی ابعاد کلی برای طراحی معماری ماه بر اساس تجزیه و تحلیل رفتار فضانوردان و بیومکانیک تحت تاثیر گرانش ماه” به تفصیل شرح داده شده است، از این فرض شروع می شود که سکونت طولانی مدت انسان به فضاهایی بهینه شده برای شرایط قمری نیاز دارد، نه صرفاً مقیاس سازی شده در ساختمان های زمین.

عامل غالب جاذبه است. گرانش سطح ماه تقریباً یک ششم گرانش زمین است. نحوه حرکت افراد، حفظ تعادل و اشغال فضا را تغییر می دهد. خان به CGTN گفت که “ساختمان های روی ماه و زمین قطعا متفاوت خواهند بود و تفاوت ها بسیار زیاد خواهد بود.” راه رفتن، وضعیت بدن، مرکز تغییر جرم، محدوده فعالیت و ابعاد موثر بدن افراد با کاهش گرانش تغییر می کند. این تیم داده‌های آنتروپومتریک فضانوردان چینی را به همراه رفتارهای مورد انتظار مانند راه رفتن و رد کردن راه رفتن، وضعیت بدن خنثی و فعالیت‌های معمول روزانه تجزیه و تحلیل کردند. آنها با استفاده از روش های ارگونومیک و بیومکانیکی، تغییرات ارتفاع، عرض، ضخامت، زوایا و پوشش فعالیت را محاسبه می کنند.

یک نتیجه خاص برآورد ارتفاع پلکان یا پله است: تقریباً دو برابر ارتفاع یک پله معمولی روی زمین. این شکل نه تنها برد عمودی بیشتر ممکن در گرانش کم، بلکه نیاز به حفظ تعادل و ثبات را نیز در نظر می گیرد. علاوه بر مراحل، پیش کادربندی به ارتفاع درها، فضاهای داخلی، عرض راهروها، ارتفاع میز و صندلی، زوایای پشتی صندلی، عمق صندلی، ارتفاع نرده و نرده، فاصله تخت و الزامات حجم کلی برای فضاهای تک نفره و چند نفره می‌پردازد. محققان به این نتیجه رسیدند که کاربرد ساده ابعاد کلی زمین که از انسان سنجی زمینی به دست می آید، نمی تواند نیازهای فضانوردان در سطح ماه را برآورده کند. آنها همچنین خاطرنشان می کنند که نتایج در مجموعه داده های ملی یا جمعیتی مختلف متفاوت است، که ارزش مراجع استاندارد شده ویژه ماه را برجسته می کند.

توسعه این اندازه گیری ها ذاتا دشوار است. شرایط ماه – خلاء، نوسانات شدید دما، گرد و غبار سنگی ساینده، تشعشع، و به ویژه محیط گرانشی – نمی توانند به طور کامل روی زمین تکرار شوند. شبیه‌سازی‌های زمینی (مانند سیستم‌های تعلیق یا پروازهای سهموی) داده‌های جزئی را ارائه می‌دهند، اما فاقد دقت رفتاری پایدار و چند روزه مورد نیاز برای استانداردهای معماری قابل اعتماد هستند. این تیم تاکید می‌کند که تایید نهایی به آزمایش روی ماه نیاز دارد. هدف اعلام شده آنها عملی است: “ایمن، راحت و کارآمد کردن فضاهای زندگی و کار آینده در ماه.”

این اثر در چارچوب یک تلاش گسترده‌تر چینی برای ساخت ماه قرار دارد. تحقیقات موازی، تف جوشی خاک ماه را به آجر با استفاده از نازک کاری سنتی و گل میخ برای زیستگاه های گنبدی تخم مرغی یا دولایه و متمرکز کننده های خورشیدی که قادر به ذوب سنگ سنگی برای تولید مواد در محل هستند، بررسی کرده است. استانداردهای ابعادی پیشنهاد شده توسط گروه هان به جنبه انسانی همان مشکل می پردازد – اینکه چگونه مردم در واقع حرکت می کنند و در سازه ها زندگی می کنند، پس از تصمیم گیری مواد و روش های ساخت.

پیشینه ماموریت های بین المللی قمری و ساخت ماه

تحقیقات بعدی چین در بحبوحه تلاش جهانی برای حضور پایدار در ماه انجام می شود. برنامه Artemis ناسا پرواز خدمه Artemis II را در آوریل 2026 تکمیل کرد. برنامه‌های بعدی تغییر کرده‌اند: Artemis III اکنون به عنوان آزمایشی در مدار زمین در سال 2027 پیکربندی می‌شود که شامل فرودگرهای تجاری (SpaceX Starship و Blue Origin Blue Moon) می‌شود، در حالی که اولین خدمه Artemis2 در نزدیکی هدف فرود آرتمیس20 به سمت جنوب در نزدیکی لوک IV قرار می‌گیرد. توسعه دروازه برای اولویت بندی یک پایه سطحی متوقف شد. قراردادهای آرتمیس اکنون شامل تقریباً 77-78 امضاکننده است.

چین به دنبال فرود سرنشین دار قبل از سال 2030 است. آخرین جدول زمانی عمومی آزمایش های پیشرونده را تشریح می کند: پرواز فضاپیمای بدون سرنشین منگژو در اوایل سال 2027، نمایش فرودگر بدون سرنشین Lanyue در سال 2028، قرار ملاقات مداری پرتاب دوگانه در سال 2029، و پس از آن ماموریت سرنشین دار. ماموریت های رباتیک موازی از ایستگاه بین المللی تحقیقات قمری به رهبری چین و روسیه (ILRS) پشتیبانی می کنند. Chang’e-7 (کاوشگر آب-یخ قطب جنوب) از پنجره 2026 خود عقب رانده شد. انتظار می رود Chang’e-8 که در حدود سال 2029 هدف گذاری شده است، استفاده از منابع درجا (ISRU) از جمله تولید آجر سنگی را با محموله های بین المللی نشان دهد. ILRS یک ایستگاه پایه تقریباً تا سال 2035 در قطب جنوب را پیش بینی می کند که پس از آن گسترش می یابد.

هند مسیر مستقل خود را با Chandrayaan-4 (ماموریت بازگشت نمونه، ~ 2028، با یک مکان فرود قطب جنوبی شناسایی شده در Mons Mouton) و تلاش مشترک ISRO-JAXA Chandrayaan-5/LUPEX با تمرکز بر فرارهای قطبی ادامه می دهد. این برنامه‌ها، همراه با تلاش‌های تجاری، بر روی همان نیازهای عملی همگرا می‌شوند: حفاظت از تشعشع و حرارت، کاهش گرد و غبار، نیرو، و زیستگاه‌هایی که می‌توانند عمدتاً از مواد محلی ساخته شوند.

بنابراین، ساخت ماه بر روی ISRU متمرکز شده است. انتقال جرم ساختاری از زمین بسیار پرهزینه است، بنابراین محققان در سراسر جهان در حال تکمیل روش‌هایی برای تبدیل سنگ سنگی به مواد قابل استفاده هستند – تف جوشی و ذوب خورشیدی (از جمله متمرکزکننده‌های کوره خورشیدی چینی که در آزمایش‌ها به دمای بالایی رسیده‌اند)، کامپوزیت‌های مبتنی بر چسب یا بدون چسب، ژئوپلیمرها، و مواد افزودنی. مفاهیم از پوسته‌های سنگ‌لیت چاپ سه‌بعدی و بلوک‌های متخلخل به هم پیوسته گرفته تا سیستم‌های چاپ سیار و سازه‌های بادی و سفت ترکیبی را شامل می‌شود. کار چین بر روی زیستگاه های تخم مرغی شکل “ماه گلدان” با استفاده از تکنیک های سنتی نازک کاری و تحقیقات کوره خورشیدی موسسه فناوری هاربین یک رویکرد ملی را نشان می دهد. تلاش‌های دانشگاه‌ها و صنعت آمریکا بر روی کامپوزیت‌های سنگ‌لیت کم‌انرژی، ساخت‌وساز روباتیک و زیرساخت‌ها برای مکان‌های فرود، موارد دیگر را نشان می‌دهد.

استانداردهای سکونت‌پذیری مانند استانداردهایی که توسط تیم هان توسعه می‌یابد، زمانی که پوشش ساختاری در جای خود قرار می‌گیرد، مرتبط می‌شوند. کاهش گرانش حرکت، تعادل و مقیاس مؤثر حرکت انسان را تغییر می دهد. تابش شدید و شرایط گرما نیاز به محافظ متراکم دارد. گرد و غبار ساینده و الکترواستاتیک است. و عوامل روانی به نفع حجم های کارآمد و راحت هستند. برنامه‌های بین‌المللی بر روی یخ آب قطب جنوب (قابل استفاده برای حمایت از حیات و سوخت) تمرکز دارند، اما در جدول‌های زمانی، مدل‌های مشارکت و تاکیدات فناوری متفاوت هستند. دستورالعمل‌های نوظهور معماری قمری نشان‌دهنده تلاش اولیه برای اطمینان از این است که هر سازه‌ای که در نهایت ساخته می‌شود – چه تحت آرتمیس، ILRS یا سایر چارچوب‌ها – در واقع از فعالیت‌های انسانی پشتیبانی می‌کند و نه فقط در برابر محیط مقاومت می‌کند.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا